Nattigheid

 We hebben het geweten : het is nat geweest, deze winter in Somerset. En wij niet alleen. Laat ons Engels huisje nu precies in Somerset staan, daar waar de overstromingen het felst waren en de waterellende het grootst. Onze voeten en tafelpoten en ander huisgerief zijn gelukkig droog gebleven, net als de meeste straten van Bridgwater-centrum. Maar een paar mijlen verder, in de Bridgwater levels , in Burrowbridge, was het prijs. Kijk maar.

Afbeelding

 

De watermiserie is nog niet voorbij. Reusachtige Nederlandse pompen zijn ons ter hulp gesneld om het water uit de ondergelopen kanalen en vlakten in de rivier de Parret te spuiten die het water naar de zee moet voeren. Zou moeten voeren, want de dijken van die rivier kreunen onder al dat geweld en dreigen het hier en daar op te geven. Ondertussen zijn er nog steeds mensen die niet in hun ondergelopen huizen kunnen wonen, boeren die vee en land zijn kwijtgeraakt, doffe ellende voor wie het moet meemaken. Prinsen die emmertjes water scheppen (o ja, toevallig gespot door pers en televisiecameras) en premiers die luid roepen dat geld voor heropbouw geen enkel probleem is, wij zijn een rijk land, beste mensen,: zij brengen niet echt soelaas voor wie hier met zijn Wellingtons in het water staat. En ik voel me net als een van die twee beren die boter staan te smeren: ik stond er bij en keek ernaar.Afbeelding

 De regen heeft het even opgegeven. En kijk, in een vloek en een zucht is het lente geworden in het stadje van de zuchten, het Brugge van Somerset, Bridgwater. Niet zo pittoresk als het Vlaamse Brugge, zeer zeker niet, maar toch bloeien de krokussen hier als nergens anders,Afbeelding

Afbeelding

……en in Lyndale Avenue groeien de narcissen op tafel. Thuis is waar je bloemen staan.  

Afbeelding

 

De sushi-trein

Voor de grote liefde  moet een mens wat over hebben. Groot Lief heeft zijn stulp in  UK en we sporen wat af, tussen Bridgwater en Brussel. Eurostar heeft goede klandizie aan ons. Niet erg, want al sporend maakt een mens altijd wat mee. Niet kijken op een cultural shockje min of meer.  Dit keer probeerden we ‘ de sushi-trein’ in het Sint Pancras station in Londen. Niet echt een trein, maar een Japans eettentje ter grootte van een voetbalveld. De potjes eten hobbelen er aan de lopende band aan je plek voorbij. Je grist er eentje dat  eetbaar lijkt naar je toe. Al wat je weet is dat de kleur van je potje verwijst naar de prijs.

Heel veel Japanse mijnheren en mevrouwen rennen er rond om je de indruk te geven dat je in Tokyo bent. Dat lukt. Ik weet nog altijd niet wat er precies in mijn oranje potje zat. Iets met rijst en vis. Een Japanse vis allicht,   ik kon de smaak niet thuis brengen. Maar voor 3,5 pond mag je niet klagen.  Al zeker niet als je net alle Japanse etikette  aan je laars hebt gelapt door de eetstokjes te negeren en om een vork te vragen. Ik kreeg wat ik vroeg. Met een Oosterse glimlach. Een plastic gevalletje, ik vroeg er toch om.

Midzomer

Op 21 juni loopt Stockholm vol meiden (& mannen) met bloemenkransen op hun hoofd. Echte, hè. Op plastic staat levenslang (dixit Lia van Beckhoven).  Ook in Stonehenge (een paar flinke steenworpen hier vandaan) en op de heuvels van Cornwall hebben druïden hun handen vol om de zonnewende en zonnewendenvierders in goede banen te leiden.

Hier in Bridgwater staan de bloemen op tafel. Een slinger honeysuckle (zo’n zoet woord voor kamperfoelie) rond mijn ontbijtkom, een fles bubbly, en een heel blije Moi;  want op de langste dag van het jaar (en de kortste nacht) ben ik jarig.  Lieve wensen en attenties van al mijn liefste mensen op de wereld en geen spoor van de gevreesde verjaardagsblues. Ik ben een geluksvogel.midsommar4

Een vers geschilderd schilderijtje bij ’t ontbijtAfbeelding

En, om te blijven blinken van plezier: een extra likje glansverf op de poort van ons kasteel.

Afbeelding

Tea and Scones

Het leven in Somerset is goed en vreedzaam. Er lopen geen seriemoordenaars uit Midsomer Murders rond en Miss Marple zou zich hier danig vervelen . Of niet? Alle heel slechte slechteriken uit televisieseries terzijde gelaten lijkt het of ik hier per abuis permanent in een of andere aflevering van een Britse televisieserie ben beland. Plaatselijke bevolking leeft in pittoreske panden, en is gecast door een agentschap dat zich bezig houdt met het casten van Engelse dorpsbewoners, denk ik toch. We hebben een schilderachtig Anglicaans kerkje met een schilderachtige Anglicaanse weldoorvoede dominee die zijn kudde op het rechte pad probeert te houden en het onderhoud van zijn kerktoren probeert te spijzen door het organiseren van allerlei sociale activiteiten. Zoals gisteren: een cream tea party in de tuin van zijn pastorie. Omdat we het kerkje en de dominee en het sociale leven en een paar scones met clotted cream en zelfgemaakte jam niet zomaar kunnen negeren gingen we er op af. En geloof het of niet; tea and scones smaken nergens zo lekker Brits als in het zonnetje onder de kerktoren van een Somersets dorp zonder moorden en zonder draaiende televisiecamera’s.

AfbeeldingOp weg naar de scones en de Tea Party

AfbeeldingGeen toegang zonder tol te betalen aan een van de drie kramen. In ruil krijg je…

AfbeeldingEen vrome pen of een devote bladwijzer. Of, meer down to earth …

AfbeeldingIets voor do it yourself rokkenmakers; een krijtpomp om dameskleding op decente kniehoogte af te zomen. Een internationaal item: let op de Nederlandse vertaling onderaan.

AfbeeldingPronte 84-jarige Rosie (vergrijzing slaat ook toe in de Anglicaanse kerk) prijst haar zelfgekweekte botanische productie aan. Wij vonden haar tomatenplanten verdacht veel op marihuana lijken, maar zij ontkende ten stelligste.

AfbeeldingTwee dorpswijzen konden haar niet tot bekentenissen dwingen. Waar is Inspector Frost als je hem nodig hebt?

AfbeeldingHier dan eindelijk; de echte plaats delict: de tea party. Alle figuranten standby.

AfbeeldingOnze tafelbuur. Een echte ex-politieman. Houdt een oog op het tafelzilver en op de lege koppen. Verdachte figuur op de achtergrond.

AfbeeldingHier draait het allemaal om in deze blog: de enige echte onvervalste Britse scone.

AfbeeldingOndertussen kabbelt het leven verder op de party. De dominee schenkt thee. De corpulente man op de voorgrond heeft geen strafregister. Hij zingt alleen vals en zeer luid in de kerk, Maar, wat heeft de huishoudster van de dominee , rechts onder in beeld net in het kolenhok ontdekt? Een cliff hanger voor volgende aflevering.

Een week zonder wi-fi

Het Peak District in mijn second home country is prachtig. Maar bezoekers zijn bij deze gewaarschuwd: een deugdelijke internetverbinding of wi-fi is in Derbyshire even zeldzaam als een krent in een zeer witte boterham. Even wennen dus. Of beter, afwennen. Voelde me bij tijd en wijle  als de slechtste leerling in de AA familieclub voor internetverslaafden. Maar zie, we hebben het overleefd, en deden dingen die we op een doordeweekse week nooit zouden doen zoals:

Paaseieren verstoppen en zoeken in de sneeuw:

Afbeelding

Afbeelding

Pasgeboren lammetjes tellenAfbeelding

Educatieve vragen stellen: hoeveel poten heeft dit lam?

Afbeelding

Liters Engelse thee slurpen

Afbeelding

Bewijsmateriaal voor de koudste april van de eeuw verzamelen

Afbeelding

Kleinkinderen zien transformeren in spinnenmannen – blue turkey op het einde van een wifi-loze week?  Niks van: in-house face paint art.Afbeelding

Zeer vermoeide huisjes groetenAfbeelding

En hop, we zijn weer thuis.  Met internet. En wifi.  En lekker niet digitaal afgekickt dus.